• User login
  • Contact Praktijk Maud De Winter

"Ik wilde dit in elke vezel van mijn lichaam beleven"

badbevalling 2

Elke bevalling heeft op mij, als mens en als verloskundige een diepe indruk op me gemaakt.
En er was 1 bevalling die mijn hele idee over bevallen op z’n kop zette en dat is deze:
 
Het begon al te schemeren, toen ik met mijn verlostas voor de voordeur stond.
Op het eerste gezicht, zag ik dat ze al ver was. Haar gezicht een tikje aan de blekige kant, alsof alle energie naar binnen getrokken was. Haar haarpunten waren een beetje nat, van het ontspannende bad dat ze genomen had.
Er was een en al rust in huis. Ze wist perfect mee te gaan met de kracht in haar lijf en ik was verder niet echt nodig.
 
Ik dacht: ‘Dit zou wel es snel kunnen gaan’ en ik belde de kraamverzorgende voor assistentie; zette spulletjes klaar voor de bevalling en ging een kruik zoeken om doeken op te warmen, zodat we de baby straks lekker warm konden ontvangen. Haar man liet me zien waar ik alles kon vinden om daarna weer bij haar te zijn.
Niet veel later voelde ze dat haar baby zou komen. En haar hele zijn veranderde: het was alsof ze open bloeide. Er kwamen blosjes op haar wangen en haar ogen gingen helemaal stralen. Dit was haar moment.
Ze ging rustig liggen op hun bed.
‘Wil je de spiegel?’ vroeg hij haar.
“Ja” .
En hij zette een grote spiegel vast tussen de matras en het voeteneinde van het bed, zodat ze kon zien, wat ze deed.
De sfeer voelde een tikkeltje feestelijk. Alsof ze slingers gingen ophangen voor de komst van hun baby. Dat had ik nog niet eerder zo mogen ervaren op zo’n moment.
 
Even leek alles te verstillen, terwijl ik zachtjes in de verte de vogeltjes hoorde fluiten. Die verstilling op zo' n moment is zo bijzonder...
 
Haar man nam een kleine camera in zijn hand en begon haar vanaf de andere kant van het bed, te filmen. Ik vroeg me in een flits af: dat creëert toch afstand? Maar dat was tot mijn verbazing niet zo: al filmend, met een zachte blik vol verwondering en ontzag, was hij met heel zijn wezen bij haar.
Het werd een samenspel tussen haar en haar partner.
Haar weelderige zwangere lijf nodigde hem uit en zei: “Kijk maar”.
En zijn ogen keken, de afstand naar de andere kant van het bed overbruggend.
Zachtjes deed ik een stapje achteruit. Deze intimiteit was van hen.
Terwijl mijn hart zich vulde met een dankbaar gevoel.
Ik had het niet direct gemerkt wat er gebeurde, toen hij even later rustig zei:
” Je houdt het tegen, he?”
“Ach, het is de laatste, “ antwoordde ze.
Ze wilde het nog even rekken. Nog even wat langer genieten van dit groots moment...Afscheid nemen van een voor haar zo bijzondere periode.
Ze liet bewust nog een paar weeen als golven over zich heen komen zonder iets te doen. Dan... duwde ze zachtjes mee en werd haar babydochtertje in 1 vloeiende beweging geboren.
 
10 jaar later sprak ik haar weer. Ze was zich volop bewust geweest van de kwetsbaarheid van het leven. Maar daar wilde ze zich niet door laten leiden. Haar verlangen was zoveel groter dan haar angst.
“Vanuit de toppen van mijn tenen tot aan mijn kruintje, wilde ik dit in elke vezel van mijn lichaam beleven”, vertelde ze me.
“In de intimiteit van onze eigen slaapkamer’.
 
Met deze ervaring te delen, wil ik geen norm opleggen. Er is geen norm of “de juiste” manier.
Alleen, is onze vrouwelijke natuur zoveel krachtiger dan waar wij, vrouwen nu van doordrongen zijn.
Wat deze bevalling mij liet zien, is dat deze mooie vrouw met een hele andere intentie aan de baring begon, dan we vaak gewend zijn. Namelijk die van: Hier kijk ik vol verlangen naar uit…Ik ga dit met heel mijn wezen aan.
Deze intentie reikt uit. Is groter dan haarzelf.
En dat deed ze met haar hele lijf.
Dat is een hele andere intentie dan: “Ik hoop dat ik het kan.” Of: “Als het me maar gaat lukken.”
Deze gedachten houden stiekem klein. Je kan dan minder goed uitreiken naar je ware potentieel dat je in je draagt.
Haar partner had volop vertrouwen in haar, deelde haar intentie en zo versterkten ze elkaar.
 
Jaren later was ze verrast, dat ik het nog zo goed wist hoe het gegaan was. Ze wist niet wat het met me gedaan had.
Ze vertelde me ook hoe ze haar verhaal voor zich had gehouden, omdat andere vrouwen in haar omgeving zo' n andere ervaring hadden gehad en het niet leek te passen.
Maar dit verhaal mag er ook helemaal zijn.
 

 

"Ik wil zo graag meer genieten"

genieten klein
Ik hoor vaker deze vraag: “Ik wil zo graag meer genieten”.
Het is zo’ n mooi verlangen…
 
Wat maakt dat ‘t niet lukt?
Er zit soms iets voor, waardoor het genieten niet kan toegelaten worden:
een bepaalde angst, ervaringen die nog niet verwerkt zijn (van een vorige zwangerschap), de zwaarte van fysiek belabberd voelen, ze kan de lichaamsveranderingen nog niet bij benen, etc.
Dit wordt -al dan niet bewust- weggedrukt en daarmee werpt ze onbedoeld een blokkade op.
Die blokkade kan soms letterlijk voelbaar zijn in haar buik.
En maakt t moeilijker om de verbinding met haar kindje te voelen.
Schuldgevoelens daarover maken het extra complex.
 
Wanneer ze de schaduwzijde (angst, verdriet, etc) blokkeert, blokkeert ze ook het licht: het plezier, de vreugde.
Als ze de moed vindt om stapje voor stapje de angst wel in de ogen te kijken en te voelen, het verdriet toe te laten, etc…
dan kan het weer gaan stromen.
 
En als ze met zachtheid weer contact leert maken met haar buik, kan er ontspanning komen.
Het genieten komt dan vanzelf.
Daar hoeft ze dan niet haar best voor te doen.
 
En dat hoeft dan niet groots, meeslepend of uitbundig te zijn. (t mag natuuurlijk wel ;-) )
Maar het kan ook een innerlijk vreugdesprankeltje zijn.
 

Samen stralen

foto Papa s moekeIk kreeg gisteren een mooi compliment van cliënten over deze foto die ik in mijn praktijk heb opgehangen.
Het is een foto van mijn oma, Papa 's moeke, die mijn neefje Olaf de Winter vast houdt.
De foto is inmiddels al zo 'n 48 jaar oud.
 
Deze foto demonstreert zo mooi hoe mijn Papa’s moeke Olaf liefdevol draagt, steunt in de basis en wat 't met hem doet: hij straalt en is helemaal open en zichzelf.
En je ziet zo mooi de wederkerigheid daarin: zij geniet daar dan weer van en gaat mee stralen. 💕
Je ziet de mooie verbinding tussen beiden en welke vreugde het geeft.
 
 Ook tijdens je zwangerschap kan je zulke mooie verbonden momenten met je baby'tje voelbaar ervaren.
 

Waarom kiezen voor zwangerschapsbegeleiding?

Waarom kiezen voor zwangerschapsbegeleiding?pexels yan krukov 7155367
Vrouwen kunnen van nature toch bevallen? Dat zit toch in hun DNA?
Het verloop van een bevalling kan je toch niet sturen?
Dat klopt allemaal!
 
Toen ik in het jaar 2000 in Nederland voor het eerst mee thuisbevallingen mocht begeleiden, kon ik ook ervaren, hoe vrouwen zo natuurlijk bevielen. Het was nog voor het digitale tijdperk en er was nog zoveel meer rust en vertrouwen…
En dat was fantastisch!
Ik heb zoveel mooie bevallingen begeleid in de binnenstad, boerderijen tot binnenschepen aan toe.
Ik begeleidde ook bevallingen in het ziekenhuis en die zijn me net zo dierbaar, maar vooral thuis zag ik de eigenheid van vrouwen en hun partners. En wat ze precies deden en nodig hadden om hun te kindje te laten geboren worden. Omdat ze in hun eigen omgeving zich vrijer en meer autonoom voelden. En dus bij voorbeeld meer durfden te vragen naar privacy, (oer)geluid durfden te maken…of intuïtief durfden over de keukenvloer te kruipen, omdat het hen goed deed. 😉
 
En toch waren er ook vrouwen, waarbij het moeizaam ging. Die toch ook heel dapper dit proces aangingen. Werkte met de weeen. Uiterlijk gezien, hetzelfde deden dan de andere vrouwen. Waarom lukte het hen dan niet?
Ik kon daar niet direct de vinger op leggen. Dat intrigeerde me.
 
Ik kon dan af en toe ook mezelf bevragen: zou ik het dan kunnen? Terwijl ik het elke dag vrouwen zag doen. Ik was zo vertrouwd met bevallen!
Nu, weet ik dat ik vooral een rationele vraag stelde, voor een lijfelijk, gevoelsmatig weten. Ik was niet in verbinding met mijn lichaam. Ik had echt geen idee.
Dat kan vaag klinken: niet in verbinding zijn met je lichaam. Hoezo dan? Je bent toch altijd in verbinding? Dat is waar! Je bent altijd in verbinding, maar niet altijd even bewust, voelend.
 
Ik ontdekte die gevoelsmatige verbinding terug in een opleiding haptonomie. (Ik zeg “terug”: want we worden allemaal als baby tje met deze zintuigelijke sensitiviteit geboren- alleen raken we dat gaandeweg ons leven verleert )
In deze opleiding leer je om met bewuste aanraking weer meer innerlijk te voelen van je lichaam.
Toen pas realiseerde ik me: Hey, ik wist wel dat ik 2 benen had en ik kon ze wel bewegen.
Maar ik voelde ze niet.
Nu…als ik op mijn stoel zit en dit neerschrijf, voel ik ze, van binnenuit , bewust… tot in mijn tenen.
En dat kan je dus ook “herontdekken” in je buik, je bekken, je rug en je bekkenbodem.
 
Via de Healing Tao training en mindfulness ging ik die zintuiglijke sensitiviteit nog meer verkennen.
En toen realiseerde ik me dat ik nooit heb geweten dat ik zoveel subtiele spanning in me droeg. Eigenlijk hield ik onbewust altijd mijn buikje wat op. Maar ik wist het niet. Ik had er ook geen last van.(behalve tijdens mijn zwangerschappen. Ik droeg mijn kindjes hoog in mijn buik.)
 
Ik wist ook niet dat je psoasspier (een spier die helemaal vanuit je rug over je heupen tot aan je liezen loopt), mee de ruimte in je buik en bekken bepaalt. psoasspier
De psoasspier die heel gevoelig is voor stress en dan gaat aanspannen. In de training ontdekte ik dat best veel vrouwen (onbewust) spanning in hun lichaam en met name ook in hun bekken ervaren.
 
Tijdens mijn begeleiding leer je weer je lichaam innerlijk bewust te voelen en ga je dus het verschil opmerken tussen spanning en ontspanning.
En dat is heel subtiel voelbaar. Je voelt dan geen aangespannen spieren maar meer het gewaarzijn van je rug en je bekken en je innerlijke ruimte. (Spanning maakt dat je minder voelt)
Doordat er meer ruimte komt, kan je kindje dan ook meer een comfortabele houding aannemen in je buik.
 
En tijdens je bevalling makkelijker meebewegen met de weeenkracht.
En in de begeleiding ontdek je nog veel meer: je gaat je bekkenbodem leren kennen, de beweeglijkheid ervan....en hoe spanning in je mond, spanning in je bekkenbodem geeft.
En je leert o.a. wat jouw reactie op pijn/belasting is.
Waar je je innerlijk nog schrap zet. En hoe je kan oefenen om juist met je aandacht naar de pijn toe te gaan ipv je af te wenden. Hoe je je weefsels weer kan verzachten. De pijn/belasting kan toestaan.
Dan kan je innerlijk jouw proces volgen en kan je je kindje bewust loslaten.
 

De appelboom, vragend wanneer haar appeltje wil vallen...

appelboomIk heb het zwangere vrouwen vaker horen vragen:
Ik ben bang dat ik zOO graag wil dat hij komt...dat ik het "vast houdt".

Of: "Waar-om wil ze maar nog niet komen?"

Het zijn hele begrijpelijke vragen, omdat wij mensen gewend zijn om te plannen - dingen te regelen - vooruit te kijken.

Maar in deze situatie, is het als een appelboom, vragend wanneer haar appeltje wil vallen.

We hebben er geen invloed op; ook al proberen we dit regelmatig...
Dit is niet aan ons. Het is de kracht van de natuur. Het goddelijke dat bepaald.
Is dat niet bevrijdend?

Het "ligt dus niet aan jou", of aan je kindje. Alle "druk" of "schuld" mag je laten varen.

Laat je verlangen, je spanning, je ongeduld...je (flink) ongemak etc. bestaan.
Geef ruimte aan je plankenkoorts. Voel het maar.
Elke keer opnieuw, als het moet.
Het is niet niks om zo'n prachtig lief mensje op de wereld zetten.
Het is juist fenomenaal!

En dan kan je voelen en bedenken: hoe kan ik deze bijzondere tijd zo comfortabel en plezierig mogelijk doorbrengen?
Dit is mooie oefening voor later, als het dan echt begint...
Want ook bij jouw bevalling weet je niet wanneer je kindje er zal zijn.
En is het zijn met wat er is...in elk moment.

En dat kan best met momenten een uitdaging zijn..
Maar: you got this!

#trusttheprocess
#yougotthis